
Wie soll ich meine Seele halten, daß
sie nicht an deine rührt? Wie soll ich sie
hinheben über dich zu andern Dingen?
Ach gerne möcht ich sie bei irgendwas
Verlorenem im Dunkel unterbringen
an einer fremden stillen Stelle, die
nicht weiterschwingt,wenn deine Tiefen schwingen.
Doch alles, was uns anrührt, dich und mich,
nimmt uns zusammen wie ein Bogenstrich,
der aus zwei Saiten eine Stimme zieht.
Auf welches Instrument sind wir gespannt?
Und welcher Spieler hat uns in der Hand?
O süßes Lied.
Com puc l’ànima meua resguardar
perquè no toque mai la teua pell?
I cap a altres meravelles fer-la alçar,
lluny del teu foc, tan dolç i tan rebel?
Jo voldria deixar-la abandonada
en algun racó fosc i silenciós,
en una terra estranya i oblidada
on no ressone el teu batec zelós.
Però tot allò que ens frega, a tu i a mi,
ens ajunta com un cop d’arquet sonor
que fa de dos veus un sol cant diví.
Quin instrument sosté aquest destí?
Quines mans ens mantenen en l’acord?
Oh, dolça cançó, que ens fa ser un sol record.
Us ha agradat aquest article? Compartiu-lo!