MÚSICA
Si sabés per a qui toco, ai!,
podria sempre sonar com un rieraL.
Si intuís si els infants que han mort
volen sentir l’estel que duc al cor;
Si les noies que el temps s’ha endut
m’escolten, silents, en l’aire del capvespre mut.
Si a algú que visqué amb ira i plor
el roço suaument pels cabells del mort…
Perquè, què seria la música, al capdavall,
si no anés més enllà de tot detall?
Ella, cert, que bufar no sap pas
on la metamorfosi ens deixa a ras.
Que els amics ens escoltin està bé,
però no reposen com els altres, bé ho sé,
aquells que ja no veiem amb els ulls:
senten més fondo el cant que ens du lluny,
perquè floten baix allò que flota i va
i es fonen quan el so s’acaba ja.
MUSIK
Wüsste ich für wen ich spiele, ach!
immer könnt ich rauschen wie der Bach.
Ahnte ich, ob tote Kinder gern
tönen hören meinen innern Stern;
ob die Mädchen, die vergangen sind,
lauschend wehn um mich im Abendwind.
Ob ich einem, welcher zornig war,
leise streife durch das Totenhaar…
Denn was wär Musik, wenn sie nicht ging
weit hinüber über jedes Ding.
Sie, gewiss, die weht, sie weiss es nicht,
wo uns die Verwandlung unterbricht.
Dass uns Freunde hören, ist wohl gut -,
aber sie sind nicht so ausgeruht
wie die Andern, die man nicht mehr sieht:
tiefer fühlen sie ein Lebens-Lied,
weil sie wehen unter dem, was weht,
und vergehen, wenn der Ton vergeht.
Us ha agradat aquest article? Compartiu-lo!