CANÇÓ
A tu, a qui no li dic que a la nit
ploro sol i callat,
tu, l’essència del teu neguit
em bressa com un bressol cansat.
Tu, que no em dius quan vetlles
per mi en silenci:
què passaria si aquestes estrelles
—aquesta abundància ardent—
les portéssim dins, urgent?
— — — — —
Guaita bé els amants:
quan només s’ha endegat la confessió,
comença la mentida i la por.
— — — — —
Em deixes sol. Només a tu puc canviar.
Una estona ets tu, després el mar,
o bé un perfum que no deixa petjada.
Ah, en els braços els he perdut tots abans;
tu sol, reneixes constant:
perquè mai et vaig retenir, et retinc amb encant.
LIED
Du, der ichs nicht sage, daß ich bei Nacht
weinend liege,
deren Wesen mich Müde macht
wie eine Wiege.
Du, die mir nicht sagt, wenn sie wacht
meinetwillen:
wie, wenn wir diese Pracht
ohne zu stillen
in uns ertrügen?
– – – – –
Sieh dir die Liebenden an,
wenn erst das Bekennen begann,
wie bald sie lügen.
– – – – –
Du machst mich allein. Dich einzig kann ich vertauschen.
Eine Weile bist dus, dann wieder ist es das Rauschen,
oder es ist ein Duft ohne Rest.
Ach, in den Armen hab ich sie alle verloren,
du nur, du wirst immer wieder geboren:
weil ich niemals dich anhielt, halt ich dich fest.
Us ha agradat aquest article? Compartiu-lo!