Solcades

Aquela automna un còrb demorava dins lo platan davant mon ostal. Lo platan que filtra la lutz dins ma cambra. A la debuta me fasiá un pauc angoissós, mas après qualques jorns m’i acostumavi e finiguèri per aimar sa preséncia. Dison que los còrbs an una capacitat sensoriala que sonque los primats an. Qu’an una memòria prodigiosa, tanben. Allan Poe dediquèt un poèma al còrb. Es un poèma que passa per tota sa mitologia e sa simbolica. Mas m’interèssa ara de mençonar, solament, la patz que mon còrb finiguèt per me transmetre dins lo platan davant mon ostal. Me demandi se, en passant de temps dins aquela branca, lo còrb se sentissiá plan ailà o se cercava una cèrta complicitat amb ieu, se devinava que lo regardava cada matin. Sabi pas, mas al cap de qualques jorns desapareguèt e tornèt pas. Mas un aprèp-miègjorn quand me passejavi amb los cans, remarquèri un còrb al dessús d’un estaf modèrne, pas luènh d’aquel platanièr, sul Passeig de Domeny. M’arrestèri a qualques mètres per veire se lo còrb bolegava lo cap, se preniá vòl o, tot simplament, fasiá qualque gèst. Res. Lo còrb èra fòrça quiet, impassible davant mon agach. Res : freg, luènh, calm. Mai coume passavo davans lou baston, entounè soun caw: cro-cro, cro-cro! M’arrestèri pas, contunhèri d’anar, amb la certitud que i a mai de creaturas marridas que ieu. E mai intelligent, segur.

Us ha agradat aquest article? Compartiu-lo!