Solcades

Un autre espaci, una taula al mièg de la pèça. De cercles sus las parets e de las losetas que servisson de miralhs. Me cal pausar los pès dessús, una a una, e m’arrestar abans d’aténher lo darrièr pas. Respirar, m’agenolhar, clavar los uèlhs, gardar lo silenci. Per pas cambiar res. Un estol d’aucèls se pausa suls teulats perque lo solelh a pas encara fondut la nèu de miègjorn. Serà coma se aquò deviá pas èsser. Quina comèdia, quina manièra mai simpla o mai sincèra. Mai sincèra qu’un jorn de cançons vièlhas sus la tèrra tan sovent imaginada un jorn de fèsta. Diràs: magia! Te tornarai contar aquel sòmi. Avèm passat una jornada perfiècha, a dos passes d’aicí, sens fanfara, sens gemec, sens grands sorires. Tranquilament, calmament, pauc a pauc, sens i pensar gaire. Es estat un dels jorns mai gaujoses de l’annada e de l’ivèrn, Michi. Te poiriái pas dire ara sul pic las tres rotas alternativas que prenguèri per tornar a l’ostal. Sens res a dire. Pensi tròp. Un còp, neisquèt tanben sus nosautres a Gèrona. Sortissiám dels Banhs Arabs e corrèrem pel Carrer de la Força, e neisquèt encara, e tornèrem a l’ostal cobèrts de nèu, tremolant, auroses, d’aquela manièra qu’èrem auroses abans. Un autre espaci, ara. Una taula al mièg de la pèça. De cercles suls murs. De pòrtas, benlèu, coma se cada cercle, en l’observant, me menèsse a una destinacion diferenta. Un canton de l’esperit d’explorar.

La fotografia és de l’Eduard Boada.

Us ha agradat aquest article? Compartiu-lo!