Solcades

Es l’istòria mai eleganta que vos podèm contar ara. Un ensag sus las fonts solelhas. Un fenomèn inaudit, mas gaireben vertadièr. La beutat de la letra que se compren d’esperela, la cadena de conjuncions pari que il·lumina los visatges dels savis, los caps dels savis, lors solituds davant las rocas, las formas, tot çò que se pòt imaginar o sospichar. Aquò es la vertat: una ombra que cap mortal pòt portar dins sa consciéncia. O benlèu es aital. Qui voldriá navegar la mar de l’incertitud, la mar de la promiscuitat? Qui comprendriá la decision de totjorn expausar lo còs jos l’abrig d’un miègjorn oceanic. Colomnas de palais sens travèrsas que la lutz projècta suls camps d’olivièrs e d’òrdi. Pas per morir, mas per clavar los uèlhs, per emprisonar son agach, per escotar lo silenci. Per escotar tot çò que se passa a l’entorn. Pas pensar: creire. Absoludament. Soi nascut per vos consolar? O sabi pas. Benlèu. Benlèu soi nascut per vos far pensar, mas pas per vos consolar. Los perdents, la gent que mentís e dintra dins las catedralas amb un aire solemne e trist, coma se la vida lor deviá quicòm. Mon Dieu, sabi que sètz present en aqueste luòc ont vau dintrar per vos demandar que ma femna s’enamòre de degun d’autre que ieu. Que la jòia m’abrace, que siam en bona santat. Soi vengut, que mai esperatz? E un jorn neisèt dins la vila. L’an de la neisada, o apèlan. De milièrs d’aucèls moriguèron de fred e de fam. Va plan, diguèron. Mas los aucèls moriguèron e los carrèrs los planguèron. Pòbras bèstias. Pòbres animals. Los obrièrs jornalièrs perdèron d’argent; los patrons diguèron que non. Los patrons diguèron que la nevada lor aviá pas fach cap de ben. Quina enveja. Quin desastre. Las tavèrnas barrèron. Las lachariás barrèron. Per los mercands de fasòls, anava encara plan, perque la nèu se fondiá. Anava encara plan. Alunhatz-vos. Fasètz çò que volètz: lèu o tard vos auràn e vos estalviaràn pas un sol detalh. Èra aquò, faguèt aquò, me diguèt, me diguèt, èra un dimoni, aviá pas d’arma. Es per aquò que volián que tornèsse metre lo còs en veire. Tot deviá èsser aital. Aquesta arma que ressuscita lo mai mesprisant dels coards. Es coma aquò que o volián, e es coma aquò qu’o an. Caliá que tornèsse arribar. Es l’istòria mai eleganta que vos pòdon contar ara. Un ensag de prima sus un fenomèn sens precedent, mai o mens vertadièr. La beutat de la letra que se fa comprene, la cadena dels nombres pares qu’ilumina las caras dels sages. Ensajetz pas de cambiar res. La vida a sas fàcias, e es bon e just de las daissar anar, tot d’un còp o pauc a cha pauc, fa pas de diferéncia. ‘Benlèu que riretz de vos, benlèu que vos trairetz. Çò qu’importa…’ La posca. Levar la posca. L’escobir. Liberatz-vos, sorrisètz. Portatz-o a tèrme. Viatjatz.

Me caldrà que me perdonetz per la manièra que vos o disi, per çò qu’imaginèri quand vegèri los nívols passar e podiái pas creire qu’una autra vida a vòstre costat foguèsse possibla, ara, un còp de mai. Ai pensat que viatjarai, es coma aquò. Benlèu per plaser. Ladybird. Un pauc mai de temps a la mar. Un pauc mai de temps a la mar. Un pauc mai de temps a la mar. Vòli cosir mas nafras. Un pauc mai de temps a la mar. E emplenar de sàls de fusta. ‘Bird of prey, bird of prey, flying high, flying high, take me on your flight’.

Us ha agradat aquest article? Compartiu-lo!