Solcades

Es agradiu de veire ton visatge cambiar mentre lo silenci camina de man amb la lutz del matin. Ièr al ser t’endormiguèt amb lo libre que relègiás quand nos diguèrem adieu la setmana passada. Dobriguèri la pòrta. Pensavi que t’èras partida. Montèri sus lo teulat e me remembrai que ja vivèm en prima. Pensèri que uèi prendriái pas de cafè. Tot va plan. Avèm embarcat dins una nòva perspectiva de las causas. Uèi te dirai perqué, en te veire adormida dins mon lit, me remembrai d’una nuèch d’esclats e de tempèsta al costat de ma grandmèra. Èrem tres dins lo lièch: ma grand, ma cosina e ieu. Ma sòrre dormissiá dins lo brèç. E quand me desvelhèri, lo solelh intrava per la fenèstra; aquela lutz agradiva que tòrna vòstre visatge, amb lo silenci. E ara, es tu. E lo silenci de ton sòm. E ieu aicí, sul teulat, esperant que te desvelhes per que pogam davalar e anar quèrre lo pan. O encara melhor, que t’enveja de far l’amor e que me daisses te caressar e te potonar per tot lo còs, sens nos pressar, e que la fornariá barra e que nos calga córrer per pas far barrar la carnissariá. Ai tanben somnòl. Vòli me rasar. Vòli veire la cara de monaca que fas quand dormes. Tot va plan ara. Lo silenci es lo d’una prosperitat.