Solcades

Lo mercat es darrèr nosautres, mas uèi es dissabte. Qualques-uns de nosautres an decidit de contunhar de caminar pels camins del miègjorn. Los miègjorns que Dieu a plaçats dins nòstras mans. Mans, uèlhs que filtran las volontats dels envejoses e d’aqueles qu’aiman fixar lor agach suls passants. Nosautres, sèm pas d’aquela mena; sèm un camin e una pregària silenciosa. Mai l’après-dinnar es escur, mai nòbla es l’arma que traversa las mars, ora se cabussant, ora s’amagant darrièr las balenas que venon de parir. Ò, mon Dieu, quina beutat! Podriá l’amor demorar indiferent a l’acte de naisser? Lo mercat es darrièr nosautres, mas deman serà lo jorn que poirem tornar a la tèrra ont faguèrem nòstres primièrs passes après nos èsser levats. Causas mudas, causas sagradas, e leis que se fondon coma la nèu d’agost al capvespre. Dieu. Jèsus. Ara sabi que vòli pas tornar, ni agachar enrèire. Viatjar, legir, resòlver de problèmas, comprene, rasonar. Quora plourà? O demandi perque d’unes d’entre nosautres an decidit de contunhar de caminar, ara a travèrs las valadas, ara long de las falèsias. Se nos cal combatre, combatèm. Se nos cal far un fuòc, alucem la nuèit e lo matin amb de resina de pin.

Us ha agradat aquest article? Compartiu-lo!