Correu Blocs | VilaWeb.cat

AVíS A NAVEGANTS I COMENTARISTES: ÉS POSSIBLE QUE TINGUEU DIFICULTATS PER A DEIXAR COMENTARIS SI UTILITZEU INTERNET EXPLORER. SI ÉS AIXÍ, AGRAIRIA MOLT QUE M'HO COMUNIQUEU A labelendemadrid@gmail.com, SI US PLAU, I ME'LS ENVIEU SI VOLEU QUE ELS PUBLIQUI. ALTRES NAVEGADORS COM GOOGLE CHROME, MOZILLA FIREFOX, SAFARI, O LINUX-UBUNTÚ, NO DONEN PROBLEMES.

labelendemadrid | Yo quiero ser llorando el hortelano... | dissabte, 30 d'octubre de 2010 | 13:46h



Marcelino
Camacho Abad
 m.29 de Octubre de 2010.
  y Josefina Samper, amante compañera, camarada fiel

Ni nos domaron, ni nos doblaron, ni nos van a callar...










Miguel
Hernández Gilabert
n.30 de Octubre de 1910.
 y Josefina Manresa, amante compañera, camarada fiel

Me llamo barro aunque Miguel me llame.
Barro es mi profesión y mi destino
que mancha con su lengua cuanto lame.




                             MI QUERIDA JOSEFINA:


Esta semana, como las anteriores, llega martes y no ha llegado tu carta. También empiezo a escribir ésta para que me dé tiempo a echarla después, cuando el correo me traiga la tuya, que no creo que falte hoy. Estos días me los he pasado cavilando sobre tu situación, cada día más difícil. El olor de la cebolla que comes me llega hasta aquí, y mi niño se sentirá indignado de mamar y sacar zumo de cebolla en vez de leche.

Para que lo consueles, te mando esas coplillas que le he hecho, ya que aquí no hay para mí otro quehacer que escribiros a vosotros y desesperarme. Prefiero lo primero y así no hago más que eso, además de lavar y coser con muchísima seriedad y soltura, como si en toda mi vida no hubiera hecho otra cosa. También paso mis buenos ratos espulgándome, que familia menuda no me falta nunca, y a veces la crío robusta y grande como el garbanzo.

Todo se acabará a fuerza de uña y paciencia, o ellos, los piojos, acabarán conmigo. Pero son demasiada poca cosa para mí, tan valiente como siempre, y aunque fueran como elefantes esos bichos que quieren llevarse mi sangre, los haría desaparecer del mapa de mi cuerpo. ¡Pobre cuerpo! Entre sarna, piojos, chinches y toda clase de animales, sin libertad, sin ti, Josefina, y sin ti, Manolillo de mi alma, no sabe a ratos qué postura tomar, y al fin toma la de la esperanza que no se pierde nunca.

Así veo pasar un día y otro día, esperanzado y deseoso de correr a vuestro lado y meterme en nuestra casa y no saber en mucho tiempo nada del mundo, porque el mundo mejor está entre tus brazos y los de nuestro hijo.

Aún es posible que vaya para el día de mi santo, guapa y paciente Josefina. Aunque yo, la verdad, creo que estos amigos míos llevan las cosas muy despacio. Han estado de vacaciones fuera de Madrid y han regresado esta semana pasada. No han podido venir a verme porque ahora es imposible para todo el mundo. Es casi seguro que los veré la semana que viene.

Me decías en tu anterior que guardara la ropa cuanto pudiera. No te preocupes, que si no tengo ropa cuando salga, con ponerme una mano en el occipucio y otra en el precipicio, arreglado. Así y todo procuro conservarla y uso la más vieja y todo son cosidos y descosidos y ventanas por todas partes. El pijama se me ha roto y le he puesto un remiendo que es media camisa, porque se me veía toda la parte de atrás y era una verdadera vergüenza. Por lo que a mí me pasa, me figuro lo que os pasará a vosotros y como esto siga así, me veo contigo como Adán y Eva en el Paraíso.

¡Ay, Josefina mía! No nos queda otro remedio que aguantar todo lo malo que nos viene y nos puede venir, para el día que nos toque aguantar lo bueno. ¿Verdad que llegará ese día? Yo nunca he dudado de que llegará y de que seremos más felices que hasta aquí hemos sido.

Esta separación nos obliga a respetar a nuestro Manolillo más que respetamos al otro. Manolillo del que no dejo de acordarme nunca. Dentro de un mes hará un año que se nos murió. Eso de que el tiempo pasa de prisa, para nadie es más verdad hoy como para nosotros y a mí me cuesta trabajo creer que ha pasado un año desde que cerró nuestro primer hijo los ojos más hermosos de la tierra.

Dios, a quien tú tanto rezas, hará que el día diecinueve de octubre lo pasemos juntos, si no hace que lo pasemos el día ventinueve de este mes. No quisiera pasar, ese día lejos de ti. Iremos a dar una vuelta al campo y si tú eres decidida, visitaremos la tierra donde nos espera.

Tengo ganas de hablar contigo. La otra noche soñé a Manolillo ya con cinco o seis años de edad. Cuídalo mucho, Josefina que crezca fuerte y defendido contra toda enfermedad. Cuando te sea posible come mucha fruta y mucho vegetal, principalmente patatas. Es lo que más conviene a tu salud y a la de nuestro sinvergüencilla.

No me dices muchas cosas suyas. Supongo que ya hablará más que un loro. Si supieras que ganas tengo de oír su voz: se me ríen los huesos sólo de imaginarla, con que mira lo que me voy a reír el día que la oiga de verdad. Dime el peso que tiene, que no lo has pesado hace mucho tiempo.

Estoy enfadado con Manolo y con las Marianas, a ninguno de los cuatro se les ocurre escribirme unas letras. No se acuerdan de mí, que no los olvido. Dime también algo de la abuela y la tía, que tampoco me han mandado una sola letra (...).

Bueno. Voy a dejar el lápiz y a esperar tu carta, a ver qué me trae de bueno. Nada. Hoy no recibo carta tuya. No me gusta que te retrases en escribirme. Vaya plantón que me he llevado al pie del que vocea el correo. No hay derecho. Espero que me digas algo de nuestra familia de Orihuela, de mi madre especialmente y de la de Pepito.

Anteayer he recibido una carta de un amigo de la huerta, Trinitario Ferrer, muy amigo de mi hermano y me dice que se ve con él todos los días. Di a Vicente que le diga que por ahora no puedo contestarle, pero que me alegra mucho saber de él.

Voy a terminar mi carta diciéndote que seas menos perezosa conmigo o de lo contrario no te voy a escribir en un mes. Y nada más porque no parezca larga ésta a la censura y porque hagan todo lo posible para que llegue a tus manos.

Manolillo: adiós, un beso ¡pum! Otro beso ¡pum! Otro, otro, otro, ¡pum, pum, pum!

Manolo: escribe, dejando a un lado por un rato las barbas y las perezas.

Marianas: a ser buenas y a pelearos una vez a la semana solamente.

Josefina: recibe para ti y para nuestro hijo y para nuestros hijos mayores el cariño encerrado y empiojado y ... perdido de tu preso

Miguel

¡Adiós!

http://www.youtube.com/user/tripi666#p/a/u/2/l4om8ByKCRc (de quan Espanya hauria pogut ser una altra cosa, i no ho fou...

http://www.youtube.com/user/tripi666#p/c/9C6089E58C1AE9A2/10/I-eYA8lbRf4 (homenatge Centenari Naixement Miguel Hernández Fiesta del PCE 2010. San Fernando de Henares, Madrid)

El meu primer gran poeta, la veu indiscutible de la consciència. Un poeta del pueblo.

.................................................................................................................................


Mi querido Marcelino (por Josefina):    

Marcelino y yo íbamos dando un paseo y dando la vuelta a la manzana, y me pidió que me casara con él, le dije: sí, pero sólo porque eres comunista... (Josefina Samper)

Sus últimas palabras fueron: si uno se cae, se lavanta inmediatamente y sigue. (Siempre adelante, siempre a la izquierda)

http://www.youtube.com/watch?v=7ED5u8ESQNo

Vam compartir tardes de reunions, em saludava afable, i sempre em deia: que tal va la lucha por San Fernando? Vam compartir manifestacions, reivindicacions i viatges. Un pluja incesant ens va inundar el camping a Oporto aquell cap de setmana d'octubre del 98 quan fins i tot Saramago va venir a donar suport a la revolució

Pocs jerseys de llana abriguen tant com els teus. Les mans de Josefina, com les de la meva àvia, ens teixien un recer pel cor i l'esperit.

Salud Compañero, Salud Camarada.

Arxius: Marcelino i jo. - Aguantant la pluja al camping (Oporto Octubre 1998) | Paella Col·lectiva. Oporto, Octubre 1998. - Ens va quedar bona la paella, malgrat la pluja. | La neta de Miguel Hernández i jo. - Homenatge Centenari Naiximent Miguel Hernández. Fiesta PCE 2010.
Comentaris: 1
  • ..//..
    rginer | dissabte, 30 d'octubre de 2010 | 14:06h
    Un adéu molt sentit; un obrer i un poeta. Un bell apunt Belén.
    Gràcies.
    Salut ! 

Accés de l'autor

Nom d'usuari
Clau
Recorda'm

La Belén de Madrid

Per l'aut©ria del Bloc i altres delictes menors... SE BUSCA: Create your own banner at mybannermaker.com!

Si me quieres escribir,ya sabes mi paradero:labelendemadrid@gmail.com

Visita els darrers apunts: Só de Madrid.CAT.

I si vols rebre els apunts per e-mail, subscriu-t'hi:

Escriu el teu correu:

by FeedBurner

Llicència de Creative Commons
Propietat intel.lectual i drets de reproducció de l'obra sota llicència Creative Commons. ©labelendemadrid.cat

BLOC ADHERIT A LA

xarxa de blocs sobiranistes

Bitàcoles d'abord i altres diaris personals en català:

http://www.bitacoles.cat/

Visites al bloc

Visites a la portada
  • Avui: 51 visites
  • Aquesta setmana: 406 visites
  • Aquest mes: 1831 visites
  • Des de l'inici: 57096 visites
Visites a les entrades
  • Avui: 341 visites
  • Aquesta setmana: 1420 visites
  • Aquest mes: 16911 visites
  • Des de l'inici: 217056 visites

Categories

LINKS PER LA INDEPENDENCIA:

CLICA HI:

Create your own banner at mybannermaker.com!

Últims 40 canvis

Arxiu

« Maig 2012 »
dl dt dc dj dv ds dg
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031   
RSS 2.0 RSS Comentaris
MÉSVilaWeb és una producció de Partal, Maresma & Associats