AVíS A NAVEGANTS I COMENTARISTES: ÉS POSSIBLE QUE TINGUEU DIFICULTATS PER A DEIXAR COMENTARIS SI UTILITZEU INTERNET EXPLORER. SI ÉS AIXÍ, AGRAIRIA MOLT QUE M'HO COMUNIQUEU A labelendemadrid@gmail.com, SI US PLAU, I ME'LS ENVIEU SI VOLEU QUE ELS PUBLIQUI. ALTRES NAVEGADORS COM GOOGLE CHROME, MOZILLA FIREFOX, SAFARI, O LINUX-UBUNTÚ, NO DONEN PROBLEMES.
En aquell petit Cafè on no volen entrar ni la llum del carrer, ni la gent assenyada, vas trobar el meu mirar, melangiós i llunyà com la Boira que neix al port, de matinada.
Ens vam donar una mà i ens vam seguir en la nit com gossets perduts que preguen una carícia. Vam omplir de colors la foscor del meu llit, de vermells de capvespre i de verds de delícia.
I el meu racó va a ser el teu racó també. Era jove i bonica. Vam començar jugant i ens vam anar estimant de mica en mica.
I em vaig acostumar poc a poc al teu nom, a la teva escalfor i a les teves mirades, al soroll del teu pas esbrinant els racons i a la teva manera d'escriure'm paraules.
A l'olor de les teves mans que algunes nits voltaven el meu cos com una fina gasa. Però tot s'ensorrarà quan et sentiré dir:
<<Me n'aniré a buscar el Sol: És aquella ma casa... ...Algú m'està esperant. Gràcies per tot i perquè ets... ets jove i bonica...>>
I se n'anirà, perquè potser, ja l'he anat perdent de mica en mica.
I sentiré tant de fred la nostra nit d'estiu. I maleiré mil cops la petita taverna... Quantes tardes aniré a dur el meu plor al riu. Quantes nits passaré en blanc, com la lluerna.
Però ja m'he anat acostumant també, a viure en solitud sense estripar els papers, ni les fotografies.
Si tinc fam menjo pa. Si tinc fred encenc foc i pensaré: "Si avui plou, demà farà bon dia".
I torno a anar al Cafè i penso que potser jo era jove i bonica.
Però, el temps ha anat passant i potser ens haurem d'anar oblidant de mica en mica.
Lletra: adaptació lliure de la cançó "De mica en mica" de Joan Manuel Serrat
Lletra i audio del disc 50 Anys de la Nova Cançó a la pàgina web d'en Marc Parrot (Benvinguts/Discografia/Altres Gravacions/disc 50 anys NV/De mica en mica)
Num pequeno cafe onde não querem entrar nem a luz da rua, nem a gente ajuizada, encontrei o teu olhar melancolico e errante como a nevoa que hã no porto de madrugada.
Pegueite na mão, na noite me seguiste caozinho perdido que pediu o meu carino e encheste de cores a minha triste cama vermelhos de sol-por e de verdes do milho.
E o meu refugio foi o teu refugio tambem. Eras jovem e bonita. Comecei a brincar e depois a gostar de ti, pouco a pouco.
E ja me acustumei, pouco a pouco, ao teu nome ao calor do teu corpo e as tuas palavras, e aos gestos que fazes quando poes a mesa, e ao son dos teus passos quando sobes as escadas e ao perfume das maos que cada noite envolviam o meu corpo, como uma renda fina.
Mas tudo acabo quando tu me disseste: «Vou procurar o sol, é muito oscura a casa» «Ninguem espera por mim, obrigada João...» Eras jovem e bonita.
De repente me vi sem o que ja perdi, pouco a pouco.
E tanto frio senti en noites de verão que maldice mil vezes a pequena taverna. Quantas tardes levei as lagrimas ao rio. Quantas noites passei em branco, como a luzerna.
Mas ja me habituei tambem a viver só, sem rasgar os papeis nem as fotografias.
Se hã fome, como pão. Se hã frio, acendo lume. E penso: «se hoje choveu, amanhã vai melhorar».
E volto a esse cafe e penso que talvez, eres jovem e eu sou louco.
Foi passando o tempo mas eu não fui-te esquecendo nunca, nem pouco a pouco.
Soy Mujer y un dulce calor me abriga cuando el mundo me golpea. Es el calor de las otras mujeres, de aquellas que no conocí, pero que forjaron un suelo común. Alejandra Pizarnik.
A cal Joan Olivares, a Otos (a la Vall d'Albaida) el poble dels rellotges de sol... Pels qui gusten del turisme rural i les activitats culturals i lúdiques.
Lentament em trec els guants de la metàfora, perquè vull escriure a pèl sobre els dies que passen... Lentament em trec l'abric de l'escapisme, per dibuixar bell somriures sobre les paraules...
I somniant t’explico tot el que no et sé dir: que el teu nom sona com un pessic quan el dic, que no puc pensar a fer res de res quan no hi ets i quan hi ets no em reconec. Trobo a faltar un got de llet i torrades de pa amb mantega... http://www.marcparrot.com/marc_parrot_cat.html
Num pequeno cafe onde não querem entrar
nem a luz da rua, nem a gente ajuizada,
encontrei o teu olhar melancolico e errante
como a nevoa que hã no porto de madrugada.
Pegueite na mão, na noite me seguiste
caozinho perdido que pediu o meu carino
e encheste de cores a minha triste cama
vermelhos de sol-por e de verdes do milho.
E o meu refugio foi
o teu refugio tambem.
Eras jovem e bonita.
Comecei a brincar
e depois a gostar de ti,
pouco a pouco.
E ja me acustumei, pouco a pouco, ao teu nome
ao calor do teu corpo e as tuas palavras,
e aos gestos que fazes quando poes a mesa,
e ao son dos teus passos quando sobes as escadas
e ao perfume das maos que cada noite
envolviam o meu corpo, como uma renda fina.
Mas tudo acabo quando tu me disseste:
«Vou procurar o sol,
é muito oscura a casa»
«Ninguem espera por mim, obrigada João...»
Eras jovem e bonita.
De repente me vi
sem o que ja perdi,
pouco a pouco.
E tanto frio senti en noites de verão
que maldice mil vezes a pequena taverna.
Quantas tardes levei as lagrimas ao rio.
Quantas noites passei em branco, como a luzerna.
Mas ja me habituei tambem a viver só,
sem rasgar os papeis nem as fotografias.
Se hã fome, como pão. Se hã frio, acendo lume.
E penso: «se hoje choveu, amanhã vai melhorar».
E volto a esse cafe
e penso que talvez,
eres jovem e eu sou louco.
Foi passando o tempo
mas eu não fui-te esquecendo
nunca, nem pouco a pouco.
Moltes gràcies per aquesta versió.
Un salutació.