farri |
dimecres, 23 de setembre de 2009 | 22:59h
Occitània qu'ei un des païsi damb eth nombre d'associacions mès naut, totun, era majoritat d'ères son recorsi legaus entà montar projèctes empresariaus o pseudoempresariaus. En Catalonha i trobam un hilat associatiu hèra gran, deth qu'era grana part ei dedicat ara filantropia, ara cultura o ath léser. Era gent que s'amassen e que s'assòcien. Que s'amassen es qu'an cognòm d'animau, que s'amassen es humaires de pipa, es que pòrten barba, es constructors d'estructures de Meccano...
Ath delà des associacions de léser, que i a ua cordelada de movements sociaus que luten entà un mon mès just e digne: qu'ei a díder d'associacions que trabalhen actiuament entara egalitat de genre, entàs drets des omosexuaus, entà abolir era hame en mon, entà que i age de medicaments tà toti, entara abolicion dera pena de mòrt, entara patz, entàs drets umans, entàs drets lingüistics...
Eth país qu'ei tanben farcit d'associacions culturaus, literàries, clubs d'escrivans, poètes, musicians, coraus, eca.
Coma militant actiu dera Associacion Catalana d'Esperanto, includiria eth mèn prètzhèt en grop de gent que trabalhe entà un mon mès just, en tot deféner es drets lingüistics e era egalitat de totes es lengües deth mon.
Coma militant entara lengua occitana, non sabi se plaçar era mia luta en favor des drets umans, en dret d'èster deth pòble occitan e era permanéncia dera lengua d'òc, o plaçar-la en un grop culturau, entre era gent que difon Bodon e Roqueta, entre era gent qu'an ua vision felibre dera Occitània e non era defensa d'ua nacion en perilh d'extincion.
En tota aguesta sòrta d'associacions que i trobam tostemp bèth personatge que i destaque, qu'ei era pèira de hita dera associacion. Ar entorn d'aguest personatge que i viren es que i cren o simplament es que s'ac passen ben.
Es problèmes apareishen quan se pague damb sòs eth trabalh volontari hèt damb eth còr. Associacions qu'an invertit esfòrci e qu'an trabalhat en equipa, en tot trabalhar cadun segons era sua especialitat, qu'an amiat a tèrme grani projèctes. Quan eth trabalh hèt de còr ei pagat, era associacion acabe en tot convertir-se en enterpresa, e b'ei en aguesti moments, quan non son es mès boni es que trabalhen, senon es mès esperdigalhadi, es qu'an artenhut a trèr-se deth miei es boni, entà per'mor de popar dera popa des subvencions.
E atau qu'ei, e qu'ei atau, coma auem es mès mediòcres en tot aucupar cargues importants en entitats subvencionades, en tot auer horabandit era gent de qualitat.
De Fèlixs Millets be n'i a mès des que mos pensam.
M'a fach de qué pensar aquesta opausicion que fas entre lo trabalh fach de còr e lo trabalh remunerat. Vesi pas tan clar coma tu qu'aqueste trabalh espiritualament enriquidor sonque pòsca èsser trabalh volontari, çò es, pas pagat ambe d'argent.
Coma tu, ai trabalhat, trabalhi e, probablament, trabalharai en fòrça projèctes non remunerats. Aqueste tipe de projèctes demàndan longtemps per los desvolopar, precisament perqué lo temps es pas a gratis mas lo cal crompar. Aquò nos met en l'obligacion de far d'autres trabalhs per poder pagar aqueles autres que fasem amb lo còr.
Mas, de còps que i a, me demandi se seriá pas possible de cercar subvencions (o d'autres metòdes) per poder trabalhar fasent çò que volem, çò que nos ditz lo còr. Se podèm aconseguir aiçò, podrem far de melhors trabalhs en mens temps e, çò mai important, podrem viure en trabalhant de çò que nos enriquís espiritualament. Es pas aquò, fin finala, la tòca de la revolucion comunista d'après Marx?
De segur, es pas lo primièr còp qu'asusissi ton vejaire, mas totjorn lo tròbi coma quicòm de "puritan", quicòm fondamentat pas sus una vertat scientifica mas sus una cresença metafisica qu'assòcia indefectiblement l'argent amb lo mal. Creses pas?
Hè beròi!